Vandaag was er een bijzondere dag in het Tropenmuseum: TED. Nee, het ging niet over mij; TED staat voor Technology, Entertainment, Design. Het is een happening die zijn oorsprong vindt in de United States, als ik het goed heb, en ik kreeg een uitnodiging om een manifestatie ervan in Amsterdam bij te wonen: TEDx. Ik wist niet waarom ik speciaal werd uitgenodigd xe2x80x93 misschien omdat ik Ted heet – maar ik besloot erheen te gaan uit nieuwsgierigheid. Met Francine Oomen, die ook een uitnodiging had gekregen. En verder waren we daar met zoxe2x80x99n vierhonderd andere genodigden, van wie we sommigen wel van gezicht kenden, maar niemand persoonlijk. Er waren geen schrijvers, voor zover we konden zien. We voelden ons een beetje uitverkoren, maar het was spijtig dat we niemand kenden, want daardoor raakten we ook niet in gesprek met anderen, en dat was eigenlijk wel de bedoeling.

We kregen in meerdere sessies, vanaf ongeveer kwart over negen in de ochtend, optredens voor onze kiezen. Ik noem het optredens, omdat ze het midden hielden tussen een performance en een lezing, waarbij de sprekers ongeveer achttien minuten uit het hoofd vertelden over ideexc3xabn die ze hebben of plannen waar ze mee bezig zijn. Vervelend was dat de sprekers niet gelijk behandeld werden: sommige sprekers werden na achttien minuten afgekapt terwijl anderen ongehinderd langer door mochten spreken, hetgeen vooral irritant was als het praatje toch al vervelend was.

De toon werd gezet door presentator Joris Luyendijk, die dat erg leuk deed. Zijn vrolijke toon werd onmiddellijk onderuitgehaald door de eerste spreker, burgemeester Cohen, die ik niet eerder zo ongexc3xafnspireerd heb horen praten. Hij vertelde wat over de geschiedenis van Amsterdam, waar niemand bij deze specifieke gelegenheid op zat te wachten, en hij deed dat volstrekt humorloos. Raar, want ik heb hem vaker horen praten, en hij deed dat toen een stuk beter.

Wie verder opviel was pinses Mabel/Mabel van Oranje, die het werkelijk erg goed deed en bevlogen sprak over haar werk. Ze maakte een spreekfout die wat ons betrof legendarisch zou mogen worden. Ze zei dat president Obama de eerste zwarte president van de United Change is, in plaats van States. Ze herstelde dat meteen, maar de fout was leuk en van poxc3xabtische allure.

Ook heel goed was Louise Vet, die overtuigend vertelde dat het een keuze is om energie te gebruiken die eindig is. Het is heel goed mogelijk om oneindig veel energie te krijgen uit de zon, maar daarin wordt niet zo gexc3xafnvesteerd, omdat er meer geld te verdienen valt aan energie die op raakt! Ze vertelde verder dat er te weinig fosfor is, maar dat er fosfor zit in onze poep en dat we daarom gerust iets mochten achterlaten.

Goed en soms zelfs ontroerend, waren rabijn Soetendorp, Jacob Gelt Dekker en Gary Carter, en top was Hans Aarsman. Daarna wilde ik dat het afgelopen was, want na hem was het wel genoeg. Toen kwam echter nog een weliswaar onderhoudende Marcel Dicke, maar mijn interesse gaat toch meer uit naar het kunstenaarschap van Aarsman dan naar het eten van insecten waar Dicke over vertelde. Vandaar dat ik na die laatste lezing naar huis ben gegaan en het slot van de dag niet meemaakte; het was gewoon te veel voor me. Misschien had ik liever gehad dat er een keuzeprogramma was geweest, al is daarvan het onmiskenbare nadeel dat je dan niet kunt stuiten op een lezing waar je niet voor gekozen hebt maar die wel fantastisch is.

Ik vond het erg de moeite waard, al waren sommige lezingen ideexc3xabnarm of eigenlijk niet veel meer dan een verkooppraatje. Maar dat werd dan weer goedgemaakt door de lezingen die wel inspirerend waren. Die hadden dan weer het nadeel dat ik gexc3xafnspireerd dacht: ik wil xc3xb3xc3xb3k op dat podium staan! Tijdens de saaie lezingen zat ik al te bedenken waar mijn achttien minuten dan over zouden moeten gaan.