Morgen gaan we met zijn allen naar Kasteel Groeneveld in Baarn om afscheid te nemen van Liesbeth ten Houten. Wie dat is? Veertig jaar lang was Liesbeth boekenmaakster, het grootste gedeelte daarvan uitgeefster bij Leopold, eerst in Den Haag en later in Amsterdam.

Vijfentwintig jaar geleden kwam mijn eerste boek uit bij Van Goor, maar daar durfden ze mijn gedichten niet aan en dus stuurde ik ze naar Leopold, omdat er net een dichtbundel was bekroond met een Zilveren Griffel. Dat was Haringen in de sneeuw van Remco Ekkers. Dat succes zal er mede voor gezorgd hebben dat Liesbeth het wel aandurfde, want binnen een week kreeg ik bericht dat ik bij Leopold een bundel mocht maken. Dat werd Van verdriet kun je grappige hoedjes vouwen. Er volgden nog heel wat boeken, en de meeste daarvan zijn terechtgekomen in Hou van mij, de verzamelde gedichten, die mede zo mooi zijn uitgegeven omdat Liesbeth vond dat we flink uit moesten pakken.

Ik weet niet helemaal zeker wat Liesbeth nu gaat doen, of ze nog tot het einde van het jaar blijft of dat ze vanaf morgen niet meer op kantoor te vinden is; ik weet wel dat ze nog lang niet achter de geraniums gaat zitten. Ze blijft in ieder geval de belangen van Max Velthuijs behartigen en zich bezighouden met Tonke Dragt en haar werk. Verder houdt haar belangstelling voor kinderen & kunst haar aan het werk xe2x80x93 ik heb niet zo lang geleden de prachtige platen gezien die Daan Remmerts de Vries op initiatief van Liesbeth maakte voor een boek over Kandinsky voor het Haags Gemeentemuseum.

We zullen haar waarschijnlijk niet meer zo vaak zien in het pand aan de Amsterdamse Singel 262, maar ik vertrouw erop dat we haar nog vaak daarbuiten tegen zullen komen. Vanaf deze plaats wens ik Liesbeth nog veel inspirerende en werkzame jaren toe en dank haar voor de vijfentwintig jaren die achter ons liggen.