Vorige week was ik in Ham in Vlaanderen om er voor te lezen in de bibliotheek. Ik vertelde dat olifanten aan bomen groeien, maar de kinderen (van ongeveer acht) wilden het niet van me aannemen. Bij die gelegenheid kreeg ik het zevende Gouden Lijstje uitgereikt, een initiatief dat al ouder is dan de Gouden Lijst waar Hans Hagen en ik twee jaar geleden mee kwamen; ze hebben ook niets met elkaar te maken.
Ik werd, geflankeerd door kinderen, door Stefan Bosmans van de bieb op de foto gezet. Het is een opmerkelijke foto, want hij ziet er niet uit als een kiekje (waar haalde Stefan dat strijklicht vandaan? Ik vind het een mooie foto!) – en daarbij kijken de kinderen zo sereen!
Het lijstje kreeg ik niet mee naar huis en dat is goed zo: het staat te pronken op de planken van de boekenkasten in de bibliotheek, en daar hoort het thuis, te midden van de lijsten van andere schrijvers, zoals Hans en Pieter Gaudesaboos en Edward van de Vendel.
De treinreis heen en terug verliep overigens zonder problemen. Wel was ik heel erg verbaasd op het station van Antwerpen, toen ik daar in een winkel wat spulletjes kocht. Ik moest 12,01 euro betalen. En weet je wat ik terugkreeg van een briefje van twintig? Niet 8 euro, maar 7,99! Ik was zo verbaasd dat ik er niks van gezegd heb. In Nederland kun je niks met een cent doen, maar in Belgixc3xab ronden ze kennelijk niet af op 5 cent.
Ted, bij de Aldi krijg je ook 1-centmuntstukjes terug – maar jij koopt altijd bij AH (die op de kleintjes let?)
P.S.
Wel heel leuk dat je daar in goud gevat bent! Ik vraag me overigens af hoe je al je werkzaamheden combineert: scholen en bibliotheken in alle uithoeken van het land en daarbuiten bezoeken, exposities vullen, reizen, en ook nog tekst, tekeningen en liederen produceren, wat toch eigenlijk je kernbezigheden zijn?
Jawel, hoor, Ted, in Nederland mag jij nog met centen betalen. Lekker opsparen en gaan tellen als er een lange rij achter je bij de kassa staat. Heb je weer stof voor tien weblogs.
Ja, Ted, ik heb gisteren bij de plaatselijke Albert Heijn alle centen en tweecentmuntjes uitgeteld die ik vorige week in Frankrijk bij de super ontving. En ze waren er best wel gelukkig mee, nadat het piepjonge meisje achter de kassa zich had afgevraagd wat dat nu toch waren.