Dames en heren, met xe2x80x98Allemaal willen wij de hemelxe2x80x99 wilde ik een boek schrijven over helden. Dat was niks nieuws, al mijn vorige boeken gingen over helden, vooral over zij die het nog niet waren maar wie-weet-misschien-ooit. Meestal lukte het hen wel.

Maar wat als dat verlangen mijn personages volledig de foute kant uitdreef?

Hoe verliep het dan met hen?

De tweede wereldoorlog werd mijn setting. De tweede wereldoorlog was immers een periode van extreme keuzes, keuzes die vaak gedreven werden door het verlangen held te worden.

Al heel snel echter had ik door dat ik niets, maar dan ook helemaal niets wist van die tijd.

In het begin was ik er nog gerust in, mijn vader zou mijn grootste bron worden. Ik kende zijn fascinerende verhalen over de oorlog, de onschuldige vertelsels over een spannende kindertijd. En ik dacht: nu is het moment gekomen waarop hij me ook alle xc3xa1ndere verhalen zal vertellen.

Ondertussen was ik al begonnen met schrijven en hield ik al behoorlijk veel van mijn personages. Ik ging op zoek naar andere vertellers. Tegelijkertijd werd mijn vader alsmaar nerveuzer. Hij waarschuwde me. Als ik niet uitkeek, zouden ze wel eens mijn huis komen platbranden. Het duurde een tijd voor ik snapte wie hij met ze bedoelde, maar zijn woorden hadden effect. Want met nog groter koppigheid schreef ik verder. En niemand zou mijn huis komen platbranden.

Ik vond mijn vertellers. Negen oudere mannen uit alle hoeken van Belgixc3xab, waarvan er uiteindelijk vier me op de onmogelijkste momenten van de dag en de nacht hielpen met mijn vragen. En dat deden ze met een vanzelfsprekendheid waar ik vaak versteld van stond. Langzaam kreeg ik de wereld die in mijn hoofd zat ook in mijn vingers en vanaf toen werd het schrijven van dit boek bijna een feest.

Zonder mijn vader en deze mannen zou dit boek nooit dit boek geworden zijn. Tegelijk hebben ze me laten ervaren dat een mens pas xc3xa9cht kan weten hoe iets is als hij het zelf meemaakt. Ik ben hen daar zeer dankbaar om.

Toen het boek af was, vertrok het naar mijn uitgever Querido. Ik dank hen om hun vertrouwen in mijn verhaal, en om de waarde die het huis hecht aan goede redacteuren. Ik vergeet nooit de schitterende opmerkingen van Jacques Dohmen en Dik Zweekhorst, ze zetten me altijd aan het denken en altijd werd ik er beter van, en mijn boek ook. Bedankt. En vooral blijven doen, Dik, en nu ook Myriam.

En dan was er Belle Kuijken. Belle is de redacteur die mijn boek met een loep heeft gelezen. Ze is goud waard om haar professionalisme, haar betrokkenheid en liefde voor mijn verhaal, haar perfecte aanvoelen van wat ik wilde vertellen.

Mijn boek is de wereld ingegaan, en de lezers zien het graag. Een mens kan het draaien of keren zoals hij het wil, maar als lezers jouw boek hxc3xban boek noemen, hxc3xban boek want xe2x80x93 zo zeggen ze – erin staat geschreven wat zij net niet onder woorden kunnen brengen, – of ze nu vijftien zijn of vijfentachtig, – wel, dat is van het mooiste wat er is.

En toen kwam de tijd dat de prijzen werden uitgereikt. Prijzen zijn geweldig om te krijgen. Een groep mensen die beslist dat je boek een kroon verdient, of in dit geval een gouden lijst, en nog wel een lijst met een kroon, dat is gewoon heerlijk.

En de gouden lijst kwam er omdat de zoen was afgeschaft.

Dat de gouden zoen ter ziele ging, dat snapte ik niet zo goed.

Het was een van de weinige prijzen die uitsluitend boeken voor jongeren bekronen. Een belangrijke prijs, die boeken nog meer bij jongeren bracht. Dat had ik in 2004 zelf mogen ervaren met xe2x80x98Lopen voor je levenxe2x80x99 . De gouden zoen is goed geweest voor mijn boek, wat onder andere tastbaar merkbaar was in de opeenvolgende drukken die het kende.

En ik was niet de enige die het een prachtige prijs vond. Want datzelfde jaar mocht ik samen met een hele groep prijswinnaars bij de koningin op de koffie. Ze nam me even apart: hm, mevrouw Beerten, de gouden zoen, zei ze, dat lijkt me absoluut een van de mooiste prijzen om te winnen, u moet daarmee wel erg gelukkig zijn.

Ik beaamde haar woorden volmondig en niet eens omdat zij koningin is en sowieso altijd gelijk heeft.

Een prijs kan de lezer dichter bij het boek brengen. En waarom dat nog zo slecht niet is? We weten allemaal hoezeer boeken jongeren – mensen tout court xe2x80x93 ervaringen kunnen aanreiken zonder de blutsen en de builen die ze zouden oplopen als ze elke seconde van hun leven zelf de wildernis introkken.

Een mens loopt zo al genoeg blutsen en builen op, hij mag wel wat gespaard worden.

Ik wil dan ook heel oprecht Ted Van Lieshout en Hans Hagen bedanken, die het initiatief namen om  een nieuwe prijs te installeren. Een prijs die boeken voor jongeren weer een forum wil geven. En dat zij wilden dat die prijs, na de selectie door veertien recensenten vervolgens door een vakjury van collegaxe2x80x99s zou worden toegekend, maakt het meteen tot een van de mooiste prijzen om te winnen.

En met heel mijn hart wens ik de prijs een lang leven toe.

Natuurlijk hoopte ik dat mijn boek genomineerd werd.

Toen ik hoorde dat het zo ver was, ben ik beginnen juichen. Wat niet zo simpel was, ik zat op de fiets, in de afdaling van een erg steile berg in de Alpen. Tegelijk ben ik heel hard gaan remmen, ik mocht nu echt niet vallen, daar was ik te gelukkig voor.

En nu win ik die fantastische prijs. Ik sta hier wel stil, maar vanbinnen zit alles te springen en te dansen van blijdschap. Ik wil dan ook de jury van harte bedanken dat zij ervoor kozen om mijn boek te bekronen. Het was voor mij sowieso al een hele eer om te staan tussen de twee prachtboeken die xe2x80x9cDe gelukvinderxe2x80x9d en xe2x80x9cVoor jou tien anderenxe2x80x9d zijn.

En ik hoop van harte dat onze nominaties, de tiplijst en de bekroning onze boeken nog meer de wereld insturen. Zodat onze verhalen nog meer die van iedereen worden.

Uiteindelijk ben ik bijna vier jaar lang met dit boek bezig geweest. Die vier jaren zijn van het allermooiste wat mij had kunnen overkomen. En ik kon alles delen met mijn man Koen en mijn kinderen Eva, Ben en Thijs, zelfs de uren en uren die ik achter mijn computer doorbracht. Als er iets de hemel op aarde is.

Ik dank u.

Els Beerten.